Waarom we onze badkamerverwarmers onder zware testen plaatsen
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronische apparaten. Er is veel stoom, er spatten regelmatig druppels water op de apparaten, en de temperaturen kunnen in mum van tijd flink schommelen – van ijskoud tot saunahot.
Je zult zien dat veel merken beweren te voldoen aan de IP44-classificatie. In simpele termen betekent dit dat het apparaat bestand is tegen wat druppels water en dat vuildeeltjes niet gemakkelijk binnendringen. Maar een label op de verpakking vertelt je niet echt of het apparaat drie jaar of slechts drie weken zal meegaan.
Daarom vertrouwen we niet alleen op die labels. We onderwerpen onze infraroodlampen aan tests onder invloed van vocht en hitte. Met andere woorden: we proberen ze kapot te maken, zodat jij dat niet hoeft te doen.
De gevaarlijke werking van vocht
Vocht veroorzaakt niet alleen kortsluitingen. Het is nog gevaarlijker dan dat. Vocht dringt steeds dieper binnen en begint de contactpunten te beschadigen. Dit verzwakt de afsluiting rondom het kwartsglas. Dan begint het echte probleem: waterdamp komt in het apparaat terecht en raakt het hete infraroodelement.
Het is een vicieuze cirkel van thermische schokken. Als de afsluiting niet perfect is, zal het glas barsten of gaan de bedrading kapot. Om dit te voorkomen, simuleren we maandenlang zwaar gebruik van de badkamer door de apparaten steeds weer bloot te stellen aan extreme hitte en vochtigheid.
Op zoek naar de perfecte oplossing
De IP44-classificatie hangt af van goede afsluitingen en nauwe passvormen. Maar materialen veranderen met de temperaturen: ze worden groter bij hoge temperaturen en kleiner bij lage temperaturen. We noemen dit ‘creep’.
Zelfs een kier ter grootte van een haar is voldoende om stoom binnen te laten komen. Zodra dat gebeurt, ontstaat er-condensatie op de elektrische contactpunten. Elke 100 uur controleren we of er lekstroom is. Als we ook maar een klein beetje elektriciteit ontdekken die niet waar moet zijn, gaan we opnieuw aan het werk.
Het balansprobleem
Het moeilijke is dat je een verwarmder niet zomaar in een plastic doos kunt stoppen en het daarmee afhandeld hebben. Als we de waterdichtheid te hoog maken, blijft de hitte vastzitten. De onderdelen binnenin beginnen dan te smelten, omdat er geen mogelijkheid is voor de lucht om zich te verplaatsen. Hierdoor gaat de lamp automatisch uit.
Het is een soort touwtrekkerij tussen het buitenhouden van water en het toestaan dat de hitte kan ontsnappen. We blijven testen tot de apparaten echt falen – want alleen zo vinden we de perfecte oplossing. Dan krijg je een verwarmder die droog blijft, maar die zichzelf niet van binnenuit vernietigt.